Kinesiotaping is een tapemethode welke in 1973 is ontwikkeld door de Japanner Dr. Kenzo Kase. De methode verschilt fundamenteel van de gangbare methoden van tapen en bandageren. Met deze methode kan men namelijk naast een stabiliserend effect op gewrichten ook spierfuncties stimuleren en revalidatie voordelen van lymfedrainage bevorderen. De tapemethodes werden destijds ontwikkeld vanuit de gedachte dat beweging en spieractiviteit essentieel is om gezondheid te behouden of te herstellen. De achtergrondgedachte is, dat spieren niet alleen nodig zijn voor beweging maar daarnaast ook bepalend zijn voor bijvoorbeeld de bloed- en lymfecirculatie en de lichaamstemperatuur. Als spieren niet goed functioneren, kan dat dus een scala van klachten en aandoeningen geven.

                    

Effecten

De effecten van Kinesiotaping moeten gezocht worden in neurologische en circulatoire systemen. Door het niet goed functioneren van spieren kunnen fysiologische bewegingen minder goed verlopen, daarnaast kunnen arteriele, veneuze- en lymfecirculatie gestoord raken. Dr. Kenzo Kase wist door middel van Kinesiotaping de spieren te betrekken bij het natuurlijk herstel van het lichaam.

Hoofdfuncties:

Voordelen

Bij de Kinesiotape methode wordt gebruik gemaakt van een speciale, elastische tape voor de behandeling van spierblessures en lymfoedeem. Zowel de artsen als de sportwereld ontdekten al snel de voordelen van deze tape methode. De methode en de tape zijn 24 uur per dag effectief en de therapeutische constructie kan meerdere dagen worden gedragen zonder dat er huidirritatie ontstaat. De tape wordt door lichaamswarmte geactiveerd en laat geen residu achter na verwijdering. De bandages rekken in de lengte en de breedte en volgen elke beweging zonder te gaan knellen of verschuiven. De persoon kan vrij bewegen terwijl de tape zorgt voor ondersteuning en stabiliteit.

Verschil tussen Kinesiotape en conservatieve tape

Kinsiotape